افشین علیزاد منیر سردبیر و مدیرمسوول خبرگزاری پپنا
در دهه 80، حدود دو سال در ماهنامه صنایع پلاستیک، به مدیریت احمدعلی ساعت‌نیا، فعالیت می‌کردم. ماهنامه صنایع پلاستیک از نخستین رسانه‌های تخصصی ایران و نخستین نشریه تخصصی صنعت پلاستیک کشور بود؛ رسانه‌ای که امروز دیگر منتشر نمی‌شود، اما نقش آن در شکل‌گیری ادبیات تخصصی این صنعت در ایران فراموش‌شدنی نیست.
️در آن سال‌ها، محمد صبرآموز هم در تحریریه نشریه حضور داشت؛ یک پلیمری تمام‌عیار! از آن آدم‌هایی که وقتی وارد دفتر می‌شد، انرژی محیط بالا می‌رفت و به قول معروف، پلیمر خون آدم به جریان می‌افتاد.
️در اتاقی کار می‌کردیم که محمد صبرآموز روبه‌روی من می‌نشست. پشت کیس و مانیتورهای بزرگ قدیمی، کمتر دیده می‌شد، ولی محمد صبرآموز تقریباً همیشه لبخندی بر لب داشت و کلاً آدم فوق‌العاده‌ای بود.
️یادم هست نمایشگاه سه‌سالانه NPE آمریکا به پایان رسیده بود و محمد صبرآموز مشغول تهیه گزارشی از این رویداد بود. من هم که همیشه کنجکاو بودم و از او سؤال‌های زیادی می‌پرسیدم، سر صحبت را درباره NPE باز کردم.
️محمد صبرآموز با همان تسلط همیشگی، مفصل برایم توضیح داد که چرا شرکت‌های آمریکایی برخلاف تصور رایج، حضور چندان پررنگی در بسیاری از نمایشگاه‌های بین‌المللی دنیا، حتی K دوسلدورف، ندارند.
️توضیحش ساده اما بسیار عمیق بود: بازار آمریکا و به‌طور کلی قاره آمریکای شمالی آن‌قدر بزرگ است که بسیاری از شرکت‌های این منطقه، بخش عمده‌ای از ظرفیت فروش، توسعه بازار و فعالیت تجاری خود را در همین جغرافیا متمرکز می‌کنند. آن‌ها لزوماً نیازی ندارند برای پیدا کردن مشتری، در تمام نمایشگاه‌های بزرگ دنیا حضور داشته باشند.
سال‌ها از آن گفت‌وگو گذشت.
️امروز، هم‌زمان با انتشار اخبار دو رویداد صنعت پلاستیک، یعنی Plastimagen México 2026 در مکزیک و AMI Plastics World Expos 2026 در آمریکا، دوباره آن خاطره در ذهنم زنده شد.
️واقعیت این است که آمریکای شمالی فقط آمریکا نیست. ایالات متحده با بازاری به وسعت سالانه بیش از ۵۰۰ میلیارد دلار در صنعت پلاستیک، در کنار مکزیک و کانادایی که هر دو از ظرفیت‌های صنعتی و تجاری قابل‌توجهی برخوردارند، یکی از بزرگ‌ترین قطب‌های صنعت پلاستیک جهان را شکل داده است.
نکته کلیدی این است: شرکت‌های آمریکایی لزوماً برای پیدا کردن بازار به سراسر دنیا نمی‌روند؛ آن‌ها یک پایگاه صنعتی و تجاری بسیار بزرگ در آمریکای شمالی دارند و بخش مهمی از توسعه بین‌المللی‌شان را از همان پایگاه مدیریت می‌کنند.
