افشین علیزاد منیر مدیر مسوول و سردبیر خبرگزاری پپنا –
در سال‌های پیش از انقلاب اسلامی، برخی از فعالان حوزه آبرسانی و صنعت لوله و اتصالات، به‌ویژه در زمینه لوله‌های پلی‌اتیلن، برای یادگیری فناوری‌های نوین به سرزمین‌های اشغالی فلسطین اعزام شدند. این افراد که امروز جزو پیشکسوتان صنعت پلیمر ایران به شمار می‌روند، به دلیل ملاحظات سیاسی و اجتماعی، کمتر درباره تجربیات آن دوران صحبت می‌کنند.
در شرایطی که ایران امروز با بحران جدی آب و نیاز به توسعه زیرساخت‌های آبرسانی روبه‌روست، صنعت لوله و اتصالات باید نقش پیشرو در ارائه راهکارهای فنی و فناورانه ایفا کند. نگاهی به تجربه اسرائیل نشان می‌دهد که چگونه یک کشور با منابع طبیعی بسیار محدود، توانست از چالش آب، فرصتی برای جهش علمی و صنعتی بسازد.
اسرائیل از ابتدای اشغال فلسطین با کمبود شدید منابع آبی مواجه بود. در واکنش به این بحران، آن کشور سیاست‌هایی جدی در حمایت از تحقیق و توسعه، شرکت‌های دانش‌بنیان و صادرات فناوری‌های آبی در پیش گرفت. آب در اسرائیل نه‌فقط یک مسئله خدماتی، بلکه موضوعی استراتژیک و امنیتی تلقی می‌شود.
نقطه عطف این مسیر، اختراع آبیاری قطره‌ای توسط “سیمخا بلاس” و تأسیس شرکت Netafim بود؛ شرکتی که امروز در بیش از ۱۰۰ کشور فعال است و بزرگ‌ترین تولیدکننده سیستم‌های آبیاری هوشمند در جهان به شمار می‌آید. در کنار آن، شرکت‌هایی مانند Plasson (اتصالات HDPE)، Amiad (تصفیه صنعتی)، Arkal (فیلتر دیسکی) و TAVLIT (قطعات میکروآبیاری) نیز سهم بزرگی در صادرات فناوری‌های آب اسرائیل دارند.
ایران نیز می‌تواند با تبدیل بحران آب به فرصت فناورانه، به یک قدرت منطقه‌ای و حتی جهانی در این حوزه بدل شود. مشروط بر آن‌که صنعت لوله و اتصالات به‌عنوان یک بخش راهبردی دیده شده و شرکت‌های دانش‌بنیان با سرمایه‌گذاری هدفمند تقویت شوند. کشور ما بارها نشان داده هرجا با اراده و توانمندی داخلی وارد شده، دستاوردهای بزرگی رقم زده است؛ حوزه آب نیز مستحق چنین جهشی است
