افشین علیزاد منیر مدیرمسئول و سردبیر خبرگزاری پپنا
قبلاً عادت داشتیم هر صبح، سری به کانال‌های خبری بزنیم. از نیمه‌شب تا حوالی هفت‌ونیم یا هشت صبح، انگار دنیا کمی آرام‌تر بود. خبرها هم به خواب می‌رفتند.
️اما چند ماهی است که دیگر شب و روز معنای سابق را ندارند. تا خودِ صبح، خبر پشت خبر منتشر می‌شود؛ انفجار، صدای انفجار، حمله، دفاع، بیانیه، توییت… و به‌خاطر اختلاف ساعت، انگار هیچ‌وقت این هیاهو تمام نمی‌شود. جهان بیدار است و ما هم، ناخواسته، با آن بیدار مانده‌ایم.
️یادم می‌آید بعد از پایان کرونا، قرار بود جمعی از فعالان صنایع پلاستیک برای بازدید از یک نمایشگاه برون‌مرزی راهی سفر شوند. مسئول هماهنگی، به آن‌هایی که برای همراه شدن مردد بودند، جمله‌ای می‌گفت که آن روز شاید کمی اغراق‌آمیز به نظر می‌رسید:
«شاید دوباره ویروس تازه‌ای بیاید، شاید اتفاقی بیفتد که دیگر فرصت نکنیم کنار هم باشیم، شاید این نمایشگاه دیگر تکرار نشود…»
️آن روزها این حرف فقط یک احتمال بود؛ اما امروز بیشتر از هر زمان دیگری می‌فهمم که هیچ دیدار، هیچ سفر، هیچ نمایشگاه و هیچ فرصتِ باهم‌بودنی، تضمین‌شده نیست.
️روزها گذشته و کشور، خواسته یا ناخواسته، درگیر جنگی نابرابر شده است. روزهایی را می‌گذرانیم که ارزش آرامش، امنیت و کنار هم بودن را بیش از همیشه درک می‌کنیم.
️در چنین روزهایی، شاید یکی از مهم‌ترین وظایف صنفی ما، فقط پیگیری مسائل اقتصادی یا فنی نباشد؛ بلکه حفظ و تقویت ارتباط میان اعضای این صنعت باشد. اینکه فعالان یک صنعت، فارغ از رقابت‌ها و تفاوت‌ها، فرصت داشته باشند کنار هم بنشینند، گفت‌وگو کنند، تجربه‌هایشان را به اشتراک بگذارند و احساس کنند هنوز عضوی از یک خانواده بزرگ هستند.
️اگر جمعی پراکنده شده، باید کسانی باشند که دوباره نخ این تسبیح را به هم گره بزنند. گاهی ارزش یک دورهمی صنفی، بسیار فراتر از یک جلسه یا یک نمایشگاه است؛ این دورهمی‌ها سرمایه اجتماعی یک صنعت را زنده نگه می‌دارند و یادمان می‌آورند که در روزهای سخت، هیچ‌کس نباید تنها بماند.
️قدر با هم بودن را بدانیم؛ شاید هیچ‌چیز در این دنیا، به اندازه فرصتِ کنار هم بودن، تکرارشدنی نباشد.
️به امید روزهای آرام، روزهای خوب و روزهایی که خبر اول صبحمان، فقط آغاز یک زندگی عادی باشد…
